Birini sevdim,çok sevdim. Oda beni seviyor-du...
En çok çenemi, gözlerimi,kirpiklerimi. Gülüşümü de çok severdi, saçlarımı da.
’Sonsuz olacağız’ derdi hep. Sonsuz değil, onsuz kaldım. S harfini yanlış algılamışım meğersem…Beni hep seveceğine, hiç gitmeyeceğine dair binlerce kez sözler verdi.
Ayrılmak diye bir şey yok unut onu derdi..Sonsuzluğa inandırdı beni.
Bana bakan aşk dolu gözleri ile…
Meğer hepsi koca bir yalanmış…
Meğersem o beni hiç sevmemiş.
Meğersem bana dair hiçbir şeyi sevmemiş.
Bir insan nasıl bu kadar iyi yalan söyleyebilirdi?
Nasılda yetenekliydi bu konuda. Herkesi inandırmıştı.
Öyle güzel yalan söylerdi ki… Her söylediği söze kanmıştım.
